Argentina / Chile · South America
Patagonië is een van de 100 wereldwonderen, in Argentina / Chile. Hieronder lees je wat het bijzonder maakt, wat je ter plaatse kunt verwachten en alles om je bezoek te plannen.
Op het uiterste einde van de wereld, waar het Amerikaanse continent smaller wordt voordat het oplost in het ijskoude water van de Drake Passage, ligt Patagonië – een gebied zo groot als Frankrijk en Duitsland samen, gedeeld tussen Argentinië en Chili, en gekenmerkt door enkele van de meest spectaculaire landschappen op aarde. Het is een plek van geologisch theater: de grillige granieten torenspitsen van het Fitz Roy-massief en de Torres del Paine rijzen op uit de steppe als gebroken tanden; eeuwenoude gletsjers kalven ijsbergen af in turquoise meren; condors cirkelen op thermiek boven open vlaktes waar poema's guanaco's jagen over een landschap dat er grotendeels uitziet zoals voordat de mens arriveerde. Patagonië werd genoemd door de Portugese ontdekkingsreiziger Ferdinand Magellaan in 1520, die de inheemse Tehuelche-bevolking tegenkwam en hen Patagones noemde – mogelijk van een Spaans woord voor 'grote voeten'. De regio was een van de laatste gebieden van Amerika die door Europeanen werden gekoloniseerd, die voornamelijk in de late 19e eeuw arriveerden. Welshe immigranten vestigden boerengemeenschappen in de Chubut-vallei die vandaag de dag nog steeds de Welshe taal en cultuur in stand houden. Gedurende een groot deel van de 20e eeuw stond Patagonië bekend om schapenhouderij op monumentale schaal. Tegenwoordig heeft natuurbehoud de landbouw vervangen als de dominante kracht die de toekomst vormgeeft: het Tompkins Conservation-initiatief schonk meer dan 800.000 hectare privéland om nieuwe nationale parken te creëren, een van de grootste particuliere natuurbehoudsinspanningen in de geschiedenis. Het middelpunt voor de meeste bezoekers is Nationaal Park Torres del Paine in Chileens Patagonië, de thuisbasis van de beroemde W Trek en het meer veeleisende volledige Circuit – meerdaagse wandelroutes door enkele van de meest spectaculaire berglandschappen van het continent. Aan de Argentijnse kant bevat Nationaal Park Los Glaciares de Perito Moreno-gletsjer, een van de weinige gletsjers ter wereld die momenteel niet terugtrekken: enorme ijsschotsen ter grootte van appartementencomplexen breken met een geluid als kanonvuur van zijn gevel af. De beste reistijd is november tot maart, de Australische zomer, wanneer de dagen lang zijn en de temperaturen mild, hoewel de wind op elk moment van het jaar hevig kan zijn. Reserveer accommodatie en trekkingvergunningen in Torres del Paine zes maanden van tevoren of meer voor het hoogseizoen. Toegangssteden zijn El Calafate (Argentinië) en Puerto Natales (Chili).
Er is geen spoornetwerk, dus de meeste bezoekers combineren binnenlandse vluchten tussen de belangrijkste steden (El Calafate, Ushuaia, Bariloche, Punta Arenas) met langeafstandsbussen voor de kortere, landschappelijke stukken, zoals de bus van ongeveer 5 uur tussen El Calafate en Puerto Natales voor Torres del Paine. In de nationale parken zelf brengen shuttlebussen en georganiseerde tours je naar de vertrekpunten van wandelingen, want openbaar vervoer komt daar zelden direct. Een huurauto geeft meer vrijheid op afgelegen routes zoals Ruta 40, maar is niet noodzakelijk.
De Zuid-Amerikaanse zomer, ongeveer november tot maart, heeft de langste dagen en het mildste weer, en dan draaien vrijwel alle trekkingroutes en boottochten. De tussenmaanden (oktober of april) betekenen minder drukte en lagere prijzen, maar een reëel risico op sluitingen en harde wind. In de winter (juni–augustus) ligt de meeste trekkinginfrastructuur helemaal stil, al richten steden als Bariloche zich dan op het skiseizoen.
Populaire meerdaagse routes zoals de W Trek in Torres del Paine of dagtochten naar Fitz Roy bij El Chaltén zijn goed gemarkeerd en worden vaak zelfstandig gelopen, zonder gids, zolang je campsite- of refugio-plekken vooraf boekt. Afgelegen routes of tochten over gletsjers vereisen wel een gecertificeerde gids, voor de veiligheid en soms ook door parkregels. Het weer slaat snel om, dus ook zelfstandige trekkers moeten weerberichten checken en goed uitgerust zijn.
Twee weken is een realistisch minimum om de Perito Moreno-gletsjer, een meerdaagse trektocht in Torres del Paine of El Chaltén, en de reistijd ertussen te combineren, gezien de grote afstanden en afhankelijkheid van vluchten en bussen. Een kortere week kan nog steeds de hoogtepunten van één land omvatten, zoals alleen de Argentijnse kant (gletsjer plus Fitz Roy) of alleen Chileens Patagonië.
Houd je bezoek aan Patagonië en andere wereldwonderen bij, geef een cijfer en deel foto's met andere reizigers.
Begin je reis